A kwiaty już nie zakwitną
na grobie zwiędłych nadziei
jeśli nie spojrzysz w słońce i nie ocalisz ziemi
A ptaki nie będą śpiewać wśród lasów pogrzebanych
i nie popłyną rzeki
w dolinie zakłamanych
Przez ogród nie przejdziemy
jeżeli gwiazdy znikną
Bo wśród skażonej ziemi...
...kwiaty już nie zakwitną...
Napisała: Monika at 21:14PM | 0 komentów
Jak to miło popatrzeć jak dąb się rozwija,
Jak z małego ziarenka pień się wywija,
Jak z krótkiej gałązki wychodzi listek,
Jak pod listkiem rośnie żołędzi kistek.
Im drzewo starsze tym pnie się do góry,
Aż swym nosem dostanie do najwyższej chmury.
I z takiego ziarenka stał się pomnik przyrody,
Ponad sto lat minęło jak On był młody.
Lata mijają o dąb rośnie i rośnie.
I przylatują ptaki na wiosnę
I wiewiórka żołędzie zbiera na zimę
I człowiek pod dębem idzie w cieniu w kimę
Więc to znaczy, że pod dębem jest wesoło,
Jest i będzie jak okrągłe jest koło.
Na samotnym wzgórzu,
niczym cudzoziemiec
wzrastał dumnie ku niebu
gruboskóry drzewiec
Pokryty puchatym
szmaragdowym mchem
wyczekiwał poranka
niespokojnym tchem
Lecz świt nie nadchodził
tylko gęstość szarości
a horyzont stał pusty
brakowało światłości
Pełno białej mgły
i tej chłodnej nicości
a horyzont stał pusty
wciąż nie było jasności
Zląkł się, wielce drzewiec
pełen smutku w sobie
czy to kres wędrówki?
czy zakończy drogę?
Czy już nadszedł ten czas?
I ta chwila bliska
gdy na zawsze uśnie
zstąpi w mrok urwiska
Ugiął się, więc lekko
jak gdyby w pokorze
z losem się pogodził
niech tak będzie Boże
Gdy skończył modlitwę
i podniósł swą głowę
poranek był ciepły
niebo waniliowe
Dodał: Anonymous at 6:10AM | 6 Komentów